20 mei: Under the Boardwalk

(20 Mei 1964: Rudy Lewis van The Drifters overlijdt, 28 jaar, onder zeer verdachte omstandigheden, de nacht voordat zijn groep The Drifters 'Under the Boardwalk’ zou opnemen. In 1964 brachten ze een nummer met de titel "Up on the Roof” uit. Dit nummer werd later gecoverd door countryzanger Jerry Jeff Walker, die in 1973 het album uitbracht met de titel "Viva Terlingua!").

20 mei, Terlingua

We passeren het kansloze zwembad van ons hotel in Del Rio en draaien links de weg op. Pas 320 kilometer later is de eerste volgende echte afslag voor deze rit. Langs Amistad Lake en over de spectaculaire Pecos River Bridge. De weg ligt ver voor ons uit en het landschap is spectaculair. Eindeloze vlaktes met wonderlijk genoeg veel groene begroeiing, bloeiende cactussen en witte bloemen. De Chihuahuanwoestijn is de grootste woestijn van Amerika, maar ook wel eentje met een behoorlijke flora en fauna.

Enige kilometers later worden we staande gehouden door de borderpatrol (grenspolitie). Met herdershond wordt onze wagen gecontroleerd op sporen. We moeten ons paspoort laten zien….we mogen door.

In Langtry slaan we even af. Er wonen hier nog 145 mensen en het dorpje is grotendeels verlaten en vervallen. De mensen die er wonen teren nog op de legende van Judge Roy Bean. Ooit een welvarend dorp waar de treinen stopten en Judge Roy Bean (in cowboy-tijden) op geheel eigen wijze recht sprak in de saloon. Hij was groot fan van actrice en operaster Lillie Langtry, een Engelse celeb in die tijd. Door het plaatsje naar haar te vernoemen en zijn huis om te dopen tot het Langtry Opera House hoopte hij dat ze ooit langs zou komen. Is natuurlijk nooit gebeurd. Het dorp heeft de saloon en het huis bewaard, er een mooi parkje bij aangelegd met 100 soorten cactussen en een toeristeninfo. Wij zijn de enige gasten….dan duurt de dag lang als suppoost, lijkt ons.

We rijden door en proberen ergens een kop koffie te scoren. We zijn dan al 100 kilometer onderweg en hebben nog geen enkel cafe of bar gezien. Maar gelukkig, 50 kilometer verderop ligt Dryden en die hebben een general store zien we op google. De winkel is lastig te herkennen als winkel, dus we kijken wel drie keer om te zien of achter die deur werkelijk een winkel zit. Ja, het is toch echt de Dryden General Store, tevens opzetter van dode dieren en vermaard beef-jerky-droger. We komen binnen in een vierkante kale loods met aan de wanden houten opbergrekken. Op de rekken staan hier en daar wat huishoudelijke spullen, in de koeling ligt melk, vleeswaren en wat groenten, een paar witte boterhammen belegd met 3 ons vleeswaren in vershoudfolie. Op de planken wat jachtspullen en visserij artikelen. Aan de wand hangen opgezette herten en andere harige beesten en op de toonbank ligt een grote stapel reepjes beef-jerky allemaal verpakt in kleine ziplock-bags naast de ouderwetse kassa. De eigenaar komt binnenlopen, kauwend op een stuk kauwgom, cowboylaarzen vol stof van het zand en een spijkerbroek vol vegen van vuile handen. Of hij koffie heeft…..gisteren wel,….nu niet meer…die ochtend is zijn ouderwetse koffiemachine met ronde koffiepot overleden.

Pas na 200 kilometer treffen we in Sanderson de eerste koffietent aan. Wel gelijk een hele hippe koffietent, in een oude garage, inclusief cinnamonroll.

In Marathon ligt onze afslag naar links. Lunchtijd. In een oude garage annex tankstation zit nu een bierbrouwer annex BBQ-tent, Brick Vault genaamd. Alles uit eigen keuken. We gaan voor een broodje sappige brisket met eigen gemaakte plakjes worst en een proeverijtje van 6 verschillende biertjes. Ries heeft pech. Hij rijdt de laatste 200 kilometer en krijgt dus een glaasje cola.

Maar goed ook, want hij overreed bijna zijn eerste tarantula. Zo groot als de voorkant van zijn schoenen. Als een echte Freek Vonk gaat Ries in de remmen en vliegt op het beest af voor een mooi foto.

Dan rijden we de Big Bend binnen. De afgelopen 100-en kilometers was het uitzicht al spectaculair, maar nu is het landschap van een ongekende schoonheid. 'T is woestijnachtig, met een brede schakering aan kleuren okergeel. Bergketens schuiven voor ons langs als decorstukken. En hoe verder we rijden, hoe mooier de rit. Na 2 uur rijden door dit zeldzame decor komen we aan in Terlingua en Gertjan is blij als een kind. Allemaal oude versleten panden, hippies in tenten, oude schoolbussen, caravans en bijzondere bouwsels. Hij houdt niet op met fotograferen.

Ons verblijf is een enorme caravan uit de jaren 70. De Caravan en het plekje eromheen is overkapt en vanuit de tuinstoelen kijken we zo kilometers ver Mexico in. Terlingua is een bonte verzameling van mensen en gebouwtjes, maar centraal staat het Starlight Theater. Ooit een theater voor de mijnwerkers in dit gebied, nu een restaurant en muziektheater. Voor het Theater ligt de balustrade en daar zitten de Colby’s (nu, maar ook vroeger) met hun biertje de dag door te nemen en de roddels over te leveren.

Moesten wel even een uur wachten voor we een tafel konden krijgen. 'T is er nogal populair. Maar het cafe ernaast heeft een pracht terras met een spectaculair uitzicht en lekker bier. Dus wachten is geen straf.

Het restaurant zelf is een theater zoals je dat verwacht in een cowboyfilm. Inclusief serveersters in iets te korte jurkjes op hoge cowboylaarzen. Na de brisket, varkensvlees in adobesaus en fried chicken antelope nog een pecanpie en churros na.

We lopen terug van Starlight, over de oude begraafplaats naar onze Caravan (Betty). Gertjan en Ries steken het kampvuur voor de hut nog even aan.