21 mei: Let’s Dance

(21 May 1983: David Bowie komt op No 1 in Amerika binnen met 'Let's Dance'. In 1986 filmde Bowie de muziekvideo voor zijn single "Blue Jean" in The Lost Horse Saloon nabij Terlingua.)

21 mei 2023, Terlingua

'T is vroeg op vandaag. Voor zonsopgang willen we in de auto zitten om de “Lost Mine Trail” te gaan beklimmen. En dat moet vroeg, want de temperaturen dreigen naar de 40 graden te gaan vandaag (na een heerlijke 25 graden gisteren). Dus 6 uur het nest uit en Betty de Caravan verlaten, met mueslireep de auto in en rijden in het schemerlicht. Als we in het Big Bend Park deel komen laat de zon zich voorzichtig zien.

De woestijn rond Terlingua is een uitgestrekte zee van kleuren en texturen, van het diepe rood van de rotsen tot het zachte groen van de yucca's en cactussen. De zon komt op boven de woestijn en kleurt de lucht in tinten van roze en oranje. Het ontvouwt zich als een schilderij, met grillige rotsformaties die uit de grond steken en stekelige struiken die zich vastklampen aan de aarde. Het is een van grote schoonheid en (vooral zo vroeg) eindeloze stilte.

De woestijn is bezaaid met cactussen en kreosootstruiken. In de verte rijzen de bergen op, nu nog deels bekleed met spierwitte wolken alsof er dotten watten tegenaan zijn gelegd. Met hun ruige toppen doorboren de bergen de heldere blauwe lucht.

In de verte slingert de Rio Grande zich door de vallei. De woestijn is levendig met het geluid van insecten en het geritsel van kleine dieren die door de struiken bewegen. Er schiet een roadrunner over de weg, een hagedis slingert over een rots,  in de berm kruipt een slang, gieren doen zich op het asfalt te goed aan een aangereden hert en de blauwe gaai wipt op het pad richting de wandelaars. Alleen de beloofde beren laten zich niet zien.

We starten de wandeling bij de parkeerplaats en de zon wordt langzaam sterker en brandt meer en meer op het rotsachtige terrein.

De contrasten in het landschap zijn groot, met torenhoge mesa's en weidse valleien, scherpe pieken en zachte hellingen. De kleuren van de aarde variëren, van diep rood, spierwit en bruin tot zachte, poederachtige grijstinten en groenen.

De klim naar de top is stevig, maar niet te zwaar. Het ene mooie panorama na het andere ligt voor ons. Foto’s maken heeft nauwelijks zin, want alles, werkelijk alles is bloedmooi.

Tweeënhalf uur later staan we weer beneden, net voordat de zon op volle sterkte gaat branden.

We moeten nog ontbijten. Het eerste wat we buiten het park tegen komen is een tankstation met daaraan vast een eethuisje. “Breakfast, lunch & dinner” staat er op de ramen geschilderd. Als we binnen vragen om een koffie sjokt een oudere vrouw naar de balie, duidelijk mank met zeer stijve heupen. Koffie is op want ontbijt is over, zegt ze. “Maar…ik zet wel een nieuwe pot” moppert ze. Ze brengt ons het menu en daarop staan alleen pizza’s. Beetje ruig zo vroeg in de ochtend. Dus we bestellen een taartje: twee pecantaartjes voor Ries en Gertjan, cheesecake voor mij. Ik krijg vervolgens een taartpuntje zoals ik die nog nooit van m’n leven gehad heb. De taartpunt paste in zijn geheel op één soeplepel. En dat in Texas (everything is bigger in Texas). Na de serveerster zien we een tweede personeelslid voorbij wandelen. Ook iets te dik en met eenzelfde loopje als de eigenaresse. Vlak voor we vetrekken parkeert er een pick-up truck voor de deur. Daar komt een nog dikkere man uit met onder zijn arm twee foamplastic dozen. “There’s my husband” zegt de serveerster “Het is ‘m geraden dat hij iets lekkers bij zich heeft”. Ze gooit de doos open en graait in de torilla’s in de doos en loopt, terwijl stukken tacovulling uit haar mondhoeken vallen, terug naar de keuken.

We gebruiken het wonderschone landschap in het park om een videoclip voor “kill two birds” te schieten. Gertjan als volleerd cameraman en Ries als geluidsassistent. Ik mag bij 35 graden in mijn dikke spijkerbroek, leren cowboylaarzen en warme westernblouse een beetje nonchalant over de gravelroads van het park wandelen terwijl ik het nummer playback. Het zweet loopt met straaltjes de vallei onder mijn rug in. Van alle kanten word ik gefilmd en ik mag een flink aantal keren het pad op en neer lopen in de volle zon. Bij de derde lokatie voor de opnames komen twee dames van rond de dertig ons tegemoet lopen. Ze kijken naar ons maar zeggen in eerste instantie niks. Als wij na 30 minuten filmend het pad weer verlaten zitten ze nog een beetje rond hun auto, duidelijk te wachten tot we terugkomen….”wat was dat voor een nummer?” “ waar kan ik dat kopen?” “wanneer komt het uit?”. We geven de meisjes een sticker van de band en vertellen dat het allemaal op de site komt.

Ook vanuit de auto wordt nog hevig gefilmd voor de tussenshots. Boven op een bult draaien we bij een houten kerkje nog een paar scenes voor de gitaarsolo’s van Gertjan. Voor de gelegenheid hebben we een gitaar gemaakt van een sigarendoos gekocht. Het was een bouwpakket, die zorgvuldig door Gertjan in elkaar is gezet. Nog drukker was hij met de nieuwigheid van de gitaar af te halen. Schuren door het zand, door het as van de BBQ halen, besmeren met olie en bekrassen met keukenmessen. Nu ziet het er heel authentiek uit.

Als we thuis komen blijkt dat de stroom in heel Terlingua is uitgevallen. Niet fijn, want onze caravan wordt gekoeld door de airco en die werkt nu dus niet. En ook de wifi en koelkast staan stil. Sam, de eigenaar van het kampje met 6 wonderschone caravans komt met een generator. Sam is een man van ver in de zestig. Cowboyhoed op, een snor die aan beide kanten van de mond tot ver onder zin gezicht hangt, iets te grote korte broek aan, één been in een drukverband, de andere met een drukband onder de knie, stevige o-benen en een kromme rug. Met veel gepuf en gesteun krijgt hij de generator aan het werk. Hulp wil hij niet. Er is weer stroom (en herrie). Even later begeeft de generator het met een harde knal. Sam gaat een grotere halen, weer met veel gezucht en gesteun, maar met een opgewekt humeur.

Alle restaurants zijn vanwege de stroomstoring dicht. Alleen het BBQ restaurant is open. Restaurant is wellicht een wat te groot woord. Het is een garage. Achter het pand staat een grote generator op een piekup-truck te puffen naast de pikzwarte stalen BBQ’s en binnen zijn in de garage stoeltjes neergezet, Mexicaanse feestvlaggetjes opgehangen en van voor naar achter lijnen met lampjes gespannen. Alle roldeuren staat open, zodat de auto’s op de parkeerplaats eigenlijk met hun neus of kont in de garage-het restaurant staan. Er speelt een band iets te hard two-step country. De slanke serveerster met strakke spijkerbroek met wijde pijpen, zwarte mouwloze top, huppelstaartje en een ondeugend maar beetje een a-sociaal koppie, knauwt in heerlijk liederlijk Southern Amerikaans tal van liefkozende woordjes naar ons uit als ze de bestelling opneemt. We eindigen weer alle drie met een dienblad vol vlees en een fles bier (glazen doen ze hier niet aan)

Iemand uit het publiek is jarig,  de band improviseert Happy Birthday, en mevrouw trakteert het hele restaurant op grote chocolade-cupcakes met chocoladeroom en een halve  geroosterde marshmallow op de top.

Onderwijl dansen de plaatselijk bewoners aan één stuk door op de countryklanken van de band.

Als we volgevreten buiten komen is er een prachtig schouwspel aan de hemel. Het dorp is nog donker vanwege de stroomstoring, maar de hemel en zijn lichtjes zijn helder als glas.